A letter from Jan 19, 2024

Dear FutureMe, Intussen woon je al anderhalf jaar in Sleeuwijk. Het is je enorm zwaar gevallen om alles op te geven. Maar op jezelf wonen ging niet meer. En hoe is het nu? Kun je alweer zelf koken? Of moet je nog steeds mee eten? Ik hoop van niet, want het eten is er regelmatig niet om over naar huis te schrijven. De centrale keuken is net vernieuwd, en het eerste gerecht was alweer een feest voor de smaakpapillen, maar niet heus. Het moest een gratin voorstellen, maar het waren gewoon rauwe groenten met geraspte kaas. Het had wel in de oven gestaan, maar die waren ze vergeten aan te zetten. Helaas is het geen hoog laag keuken, anders ging ik zelf wel aan de slag. Ze zijn hier trouwens niet gewend aan mensen die op zichzelf hebben gewoond en die nu een forse stap terug hebben moeten doen. Op dit moment ben ik volgens mij de enige. De meesten hier komen rechtstreeks van huis, of uit een zorginstelling. Ik moet trouwens wel een beetje opschieten. Het is nu bijna zeven uur ‘s morgens en ik word om half acht geholpen. Dus voor die tijd wil ik deze versturen. Lucy is hier ook komen wonen. Ik had de keus tussen in Dordrecht in een verpleeghuis en haar kwijtraken, of haar houden en ergens anders gaan wonen. Het is het laatste geworden. Ik krijg de rillingen van het woord verpleeghuis en ik heb sowieso voorlopig genoeg tussen de oudjes gezeten. Maar even goed is het niet makkelijk. Ik zou het liefst terug willen naar de stad, want in een klein dorpje als dit kent iedereen elkaar en houdt elkaar ook vreselijk in de gaten. En de kerk speelt hier nog steeds een grote rol. Het is hier op zondag ook doodstil, en je kan nergens heen want er is ook geen openbaar vervoer. Dus als je weg wilt moet je een taxi bellen, of zaterdag weggaan en maandag terug. Ik hoop dat er heel gauw plek vrij komt in Dordrecht of Gorinchem of voor mijn part Breda. Want eigenlijk heb ik het hier wel weer gezien. Dus ik hoop over een tijdje ergens anders te wonen. Groetjes, Ingeborg.